Οι στόχοι για τη βιώσιμη ανάπτυξη που έχει θέσει ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (SDG) στο πλαίσιο της Ατζέντας για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη μέχρι το 2030, βασίζονται εν μέρει στην καινοτομία. Ο στόχος No2 είναι «να εκλείψει η πείνα, να επιτευχθεί επισιτιστική ασφάλεια και βελτιωμένη διατροφή και να προωθηθεί η βιώσιμη γεωργία».

Αλλά ενώ τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα δορυφορικά συστήματα αισθητήρων, ο τομέας της ρομποτικής και η εικονική πραγματικότητα χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο στη γεωργία σε όλες τις περιοχές του κόσμου, παρατηρείται ακόμα ανεπαρκής εξάπλωση της καινοτομίας σε παγκόσμιο επίπεδο όσον αφορά στη βελτίωση των διαδικασιών και υπηρεσιών που εμφανίζονται κατά μήκος της γεωργικής αλυσίδας αξίας, από την επιλογή σπόρων μέχρι την επεξεργασία, τη μεταφορά και τη διανομή.

Σε αυτό το σημείο υφίστανται σημαντικά εμπόδια, όπως η ανεπαρκής υποδομή, οι περιορισμοί ρευστότητας και η έλλειψη ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, ιδίως στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στην Ινδία, π.χ., 40% των φρέσκων τροφίμων καταστρέφονται πριν φτάσουν στους καταναλωτές. Η αποτελεσματική σύνδεση και η βελτιωμένη παράδοση είναι εξίσου κρίσιμες, αν όχι περισσότερο, από τη νέα τεχνολογία. Με άλλα λόγια, πρέπει να προχωρήσουμε από την «ψηφιακή γεωργία» στην «έξυπνη γεωργία».

Δείτε περισσότερα εδώ.